W ustawie o podatku od towarów i usług charakteryzowane są 2 rodzaje sprzedaży wysyłkowej, różniące się od siebie jedynie metodą opodatkowania. Prawodawstwo przewiduje więc sposobność sprzedaży wysyłkowej „z terytorium kraju” i „na terytorium kraju”. Wysyłki te są do siebie podobne, zaistniała różnica polega na rodzaju i miejscu zapłaty podatku VAT, który może być opłacony na terytorium kraju, w którym siedzibę ma zbywający lub też na obszarze kraju, gdzie jest odbiorca.

Dla zaistnienia jednej z dwóch napomnianych powyżej wysyłek, muszą zostać spełnione 2 warunki:

• Zbywający musi być podatnikiem VATu, zarejestrowanym na terenie Wspólnoty (w jednym z jej krajów),
• Nabywca nie musi być podatnikiem VATu, jednak powinien być osobą fizyczną. Jeśli zaś osoba ta jest podatnikiem podatku VAT, musi zaistnieć warunek, w którym nabywca rozlicza się jak z transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (płatnik podatku zostanie zwolniony podmiotowo od powyższego podatku)

Transakcją sprzedaży wysyłkowej nie będą objęte:

• Towary montowane lub instalowane,
• Nowe środki transportu,
• Towary wysyłane przez opodatkowanego pośrednika

W sytuacji, gdy do czynienia będziemy mieć z towarami, które objęte zostały akcyzą, miejscem opodatkowania będzie każdorazowo państwo przeznaczenia.

Sprzedaż wysyłkowa „na terenie kraju”

Z takim typem sprzedaży wysyłkowej mamy do czynienia w sytuacji, gdy towar słany jest z terytorium jednego z krajów Unii do naszego państwa. Taką wysyłkę reguluje art. 2 pkt. 24 ustawy o podatku od towarów i usług. Produkty, które w powyższy sposób będą sprzedawane, opodatkowane zostają według prawa podatkowego, obowiązującego w Polsce, mimo to wyłącznie do pewnego limitu sumy wszelkich sprzedaży – 35 tys. euro. Po przekroczeniu tego limitu, towar musi zostać obłożony podatkiem na terenie państwa, w którym siedzibę ma nadawca.

Sprzedaż wysyłkowa „z terenu kraju”

Za tym zagadnieniem kryje się zbycie towaru, wysyłanego z obszaru Polski do innego kraju Unii Europejskiej. Prawem opisującej ten przypadek jest art. 2 pkt. 23 ustawy o podatku od towarów i usług. W niniejszym przypadku miejscem obłożenia podatkiem będzie Polska. Mimo to również i tu występuje określony limit wysokości kwoty zbycia na terenie określonego państwa, powyżej którego towary opodatkowywane są w innym miejscu. Limity te ustalane są indywidualnie przez państwa wspólnoty, nie przewyższają jednak 100 000 euro. Po przewyższeniu powyższej granicy, towar będzie opodatkowany w myśl prawodawstwa podatkowego obowiązującego na terenie kraju, do którego go wysłano.